Oceń wpis  oddane głosy: 31 / 13

Czy jestem zdziwiony, że premier rządu mojego kraju nie ma konta bankowego, a pensję przelewają mu na konto mamy? W ogóle mnie to nie dziwi. Traumatyczne przeżycia premiera związane z próbą podejścia go w 1991 roku przez nieżyjącego już byłego ministra finansów, który uparł się, żeby założyć mu konto, musiałyby być czymś naprawdę wstrząsającym; czymś, co pozostawiło trwały ślad w psychice premiera, co wyprofilowało go – jeśli można tak rzecz ująć – ekonomicznie.

Konto, jako zasadzka. Konto, jako element w brudnej grze politycznej Układu. Konto, jako narzędzie dla splugawienia dobrego imienia. Konto, jako coś, od czego każdy przezorny, przewidujący i przyzwoity człowiek powinien się trzymać jak najdalej. W końcu na takie konto każdy może sobie coś wpłacić. A ty się później tłumacz człowieku, że nie jesteś członkiem Towarzystwa.

Rozumiem to doskonale. Rozumiem znacznie lepiej niż wytarte argumenty podawane zazwyczaj przez te 30 proc. dorosłych Polaków, którzy do dziś nie używają rachunku bankowego. Bo ta mniejszościowa, topniejąca szybko garstka zazwyczaj twierdzi, że konto nie jest im do niczego potrzebne, albo że jest za drogie, za trudne w obsłudze, itp. Takie brednie ludzie plotą, że zęby bolą. Trudno ich zrozumieć.

Ale motywację pana premiera do samowykluczenia z uczestnictwa w zepsutym systemie bankowym rozumiem doskonale. Banki w Polsce (bo nie powiemy o nich przecież banki polskie), są czymś w wysokim stopniu podejrzanym. Są niebezpieczne z definicji. Są w obcych rękach. A jak nie w obcych, to wiadomo, w czyich. Każdy może sobie z nich zrobić instrument dla kompromitacji niewygodnego przeciwnika politycznego. Przykładów jest cała masa. Tylko wiedza o nich nie jest jeszcze, niestety, powszechnie dostępna.

Taka ideologiczna podbudowa do unikania fizycznego kontaktu z bankiem jest nie do obalenia. W przeciwieństwie do motywacji merytorycznej, którą – jak pokazują rosnące statystyki „ubankowienia” – banki jednak obalić potrafią.

Przed taką motywacją do nieposiadania konta, jaką na progu XXI wieku, z wrodzoną sobie prostą szczerością, zaprezentował opinii publicznej 38-mln kraju, członka NATO i UE, pan premier, trzeba po prostu ugiąć kolana. Trzeba się poddać. Z tym nic się zrobić nie da. Szkoda, że więcej ludzi nie może pójść w ślady premiera. Bylibyśmy naprawdę jeszcze bardziej oryginalnym narodem.

Pan premier zdecydowanie nie powinien się oddzielać od konta mamy. I my nie powinniśmy go do tego zmuszać. Niech tak już zostanie. Dla mnie przygoda pana premiera z rachunkiem bankowym jest najpiękniejszą i najbardziej wyrazistą metaforą ekonomiczną IV Rzeczpospolitej. Naprawdę - nie do przebicia.